امروز دکتر تاج زاده و دکتر رمضان زاده و دکتر حناچی و آقای طباطبایی میهمان انجمن اسلامی بودند. در ابتدای مراسم دانشجوها یک کلیپ از جریان اصلاحات از مصدق و سه آذر اهورایی و شریعتی و بازرگان و طالقانی و خاتمی نشان دادند که واقعا تاثیر گذار بود.(من نزدیک بود بزنم زیر گریه.آخه من خیلی دلم برای ایرانم میسوزه)

در ادامه آقایان سخنرانها صحبت کردند.که حرف اصلی همه شون این بود که بیاین تو انتخابات شرکت کنید. یک تکه هایی از حرفها که به نظرم جالب اومد اینا بود:

۱.اگر پروین احمدی نژاد رای بیاورد جمعیت کشور ۲۴۰ میلیون نفر میشود.این به کنایه یعنی که اون از داداشش هم .... تر هست.

۲.به نقل از رییس جمهور مهرورز :دانشجویان سه ستاره بیایند ما به آنها درجه ستوانی بدهیم.

۳.دولت خاتمی هر ۹ روز با یک بحران مواجه بود اما دولت احمدی نژاد هر ۹ روز یک گاف می دهد.

۴. دو خرداد ۷۶ آقای محمدزاده استاندار لرستان بود.۱۸۰٪ واجدین شرایط در انتخابات شرکت کردندو ۱۳۰٪ به ناطق نوری رای دادند. در دولت احمدی نژاد همین آقا ارتقای سمت پیدا کرده و استاندار خراسان شد.

۵.وزیر صنایع در جلسه معارفه در مجلس: ما سالی ۳ میلیون شغل صنعتی ایجاد می کنیم.

۶. وزیر کار ما روزی ۱۰۰۰۰ کار تولید میکنیم.(احتمالا آخرش مجبور میشیم نیروی کار وارد کنیم)

۷. از اول سال ۸۵    ۳۵۰۰۰۰ نفر بیکار شدند.

۸.شورای نگهبان منصوب رهبری است. حال همین شورا باید صلاحیت کاندیداهای خبرگان را که قرار است بر کار رهبر نظارت داشته باشند را تایید کند.

۹. احمدی نژاد: "تحریمی که آنها مطرح می کنند مثل یک داستان است که از دور طرف فکر میکرد ماست است به جلو آمد دید دوغ است و وقتی که روبرو شد فهمید آب است" در همین راستا آقای رمضانزاده حرف جالبی زد گفت که اینها فقط وقتی تسلیم می شوند که زور پر زور باشد.مثلا در قضیه فوتبال که دیدند تهدید فیفا جدی است فوری همه شرایط را قبول کردند. حالا در مورد تحریم هم همین اتفاق خواهد افتاد.

در هر حال هنوزم خیلی از بچه ها دودل هستند که چی کار کنند. ولی به نظر من اگرم که فکر کنیم اینها همه بد هستند دوباره باید به همان فلسفه تاریخی رجوع کنیم.بین بد و بدتر اصلح بد است!!!!

کاش آدم میفهمید که راه درست چیه؟ کاش یک شب که خوابیده بودم خدا میومد به خوابم و باهام حرف میزد. حالا اگه که خودش هم سرش شلوغه یکی از فرشته هایش را میفرستاد... اگرم که هیچ کدوم شدنی نیستن کاش اقلا یکی پیدا میشد که من را درک کنه. اما این طور که معلومه فعلا از هیچ کدوم اینا خبری نیست. گاهی اوقات به سرم میزنه که دست به دامن حافظ یا قرآن بشم. ولی بعدش خودم به خودم میخندم.آخه من عمری کسانی را که با این روش تصمیم گرفتن مسخره کردم.

 با هر کی حرف میزنم از زاویه دید خودش که معمولا هم خیلی با مال من فرق داره جوابم را میده. نتیجه اینه که اصلا اصلا قانع نمیشم(البته دروغین جون میگه که من اردیبهشتیم و خصوصیت این ماهی ها اینه که  از اول بحث قصد دارن که قانع نشن و اصولا روی دیدگاههای خودشون مصرن!!) دیگه به این نتیجه رسیدم که فعلا بیخیال یک تصمیم اساسی بشم. بگذارم همه چیز طبق روال پیش بره. نمیدونم شاید بعدا پشیمون بشم. آخه این روزایی که داره میره دیگه برنمیگرده.....

روز یکشنبه بعد از عمری بالاخره با بروبچ بانک قرار گذاشتیم که بریم کافی شاپ. طبق معمول همیشه که دوستام از خودم بوق تر هستند به من گفتند که کجا بریم.منم همون کافی شاپ همیشگی در خیابان وصال را معرفی کردم. آخه جایش خیلی خوبه. به همه مون نزدیکه. خلاصه سر موقع همگی اونجا بودیم. اما توی کافی شاپ را که نگاه کردیم دیدیم غیر از خودشون که ۳-۴ نفری می شدن کس دیگه ای اون تو نیست. قیافه هاشون هم که دیگه اند خلاف خلاصه توی خیابون یه ذره وایسادیم بلکه یه بشری بیاد و بره اون تو اما خبری نشد. ماهم ترسیدیم بریم تو.گفتیم الان ما را بی هوش میکنند.حالا دیگه نمی دونستیم که کجا بریم.راه افتادیم طرف ولیعصر. اونجا هم جایی را ندیدیم.خلاصه دست آخر توی یه مرکز خرید یه جای درپیتی پیدا کردیم که هیچی نداشت به جز آیس پک! وقتی هم که آورد دیدم یه بستنی معمولیه.با این تفاوت که به جای اینکه با  قاشق خورده بشه باید با یک چیزی شبیه نی که یک ذره کلفت تر بود می خوردیمش. حس قلیون کشیدن به آدم دست می داد.این بستنیه هم که اصلا نمیومد از این لوله بالا. نتیجه این شد که کلی با بچه ها خندیدیم و فهمیدیم که آخر و عاقبت بچه مثبت بودن چیزی به جز این نخواهد بود

دیروز توی میدون فاطمی می خواستم بپیچم دست راست داخل خیابون چلستون. آقا ما کلی راهنما زدیم که یعنی بله یه ذره بهمون راه بدید.ولی نه اصلا خبری نبود.خلاصه منم برای ماشین کناریم بوق زدم.آخه یه دقیقه وای نایستاد که من بپیچم و میخواست مستقیم بره. اونم اومد جلوی ماشین من و عینهو یک ابله کامل شروع کرد به دست تکان دادن برای من. یه مرد حدودا ۳۰-۳۵ ساله بود. منم حالا خنده ام گرفته بود ولی نمی تونستم بخندم که.اینه که اول یه خرده نگاهش کردم ولی بعد دستمو گذاشتم روی بوق تا بالاخره بعد از چند دقیقه تشریفش را برد.خداییش بعضی از ملت قاتس کاملن. خدا شفای عاجل نصیبشون کنه

بروبچ یه گروه درست کردن مخصوص دانشجویانی که در حال فرار هستن. برای apply . خلاصه که دیگه تب و تاب خروج از کشور توی فنی هم دارد مثل شریف داغ میشه. آدم فکرش را که میکنه غصه اش میشه.فردا این مملکت میخواد چی کار کنه معلوم نیست. کاش این مسئولین یه فکری برای جوونای دست گلمون(خودمو میگم) میکردن تا رفتنی نشن. اون روز دیدم که توی روزنامه نوشته که دانشگاه آزاد باعث شده که جوونا توی ایران بمونن. ولی آخه فارغ التحصیل های دانشگاه آزاد مگه کیا هستن؟! والا ماها که توی فنی درس میخونیم مگه چه قدر سواد داریم که اونا بخوان داشته باشن؟!!

 

سلام!

بالاخره تونستم پولمو بگیرم.

آنقدر بهشون زنگ زدم تا بالاخره گفتن ۴ شنبه صبح بیا و پولت را بگیر!! ۴ شنبه که رفتم دیدم خانم امورمالی لبخند بر لب یک ایران چک ۱۰۰ تومنی گذاشت روی میز. منم که فکر میکردم پول نقد بهم میده و بنابراین ۱۹ تومن همراهم نبود  که بدم و چک را بگیرم. اینه که گفتم باید نقد بدید. اونم گفت پس باید برم از شرکت همسایه پول بگیرم. خلاصه رفت و اومد و گفت باید یکربع بشینی. در نهایت به مامانم زنگ زدم و قضیه را گفتم و اونم به بابا گفت.بابا هم گفته بود که راننده محترم آقای بی باک امروز وام گرفته!! و حتما الان پول همراهش هست. آخه این عمو بی باک ما هیچ وقت پول توی کیفش نمی گذارد که خرج نشه. به هر حال به این وسیله تونستم پولمو بگیرم و یک نفس راحتی بکشم.وگرنه معلوم نبود که تا کی باید اونجا کاشته بشم.خوب این ماجرا اول از همه یک تجربه شد برای خودم که دیگه دور و بر این طور جاها آفتابی نشم. و بعد هم یک درس عبرتی برای بقیه که دچار این طور مشکلات نشن